Wat is eenzaamheid en kun je er iets aan doen?

iemand die uit de aandacht stroom stapt, dat wil zeggen hij of zij stopt, om wat voor reden dan ook, met het geven van aandacht aan anderen en het ontvangen van aandacht van anderen.

net als bij inademen en uitademen, of willekeurig welke "beweging" dan ook
(Krishnamurti: beweging is dat wat geen begin heeft, geen einde)
kun je het aandacht ontvangen niet los zien van het aandacht geven, het is een (1) "beweging"

bij eenzaamheid is het dus zaak om zowel het geven als het ontvangen te beschouwen als een geheel, als een "beweging". Dan zie je dus dat de beweging van aandacht in de persoon zelf is gekeerd, van een open systeem is de persoon een gesloten systeem geworden, krijgt geen verse voeding (=aandacht) meer van buiten en sterft dus langzaam af.

hoe kan iemand die eenzaam is, weer een opening vinden en in de aandacht stroom stappen?

zoals uit de bovenstaande omschrijving blijkt, kan het een niet los van het ander. andersom: zodra die persoon hetzij aan de ontvangende kant, hetzij aan de gevende kant, de verbinding met zichzelf loslaat en haar of zijn aandacht richt op de ander, dan is het niet langer mogelijk om eenzaam te zijn - al is het maar voor een seconde.

je aandacht richten tot God (bidden), je aandacht richten op je medemens, zodra iemand aandacht geeft aan "de ander", op dat moment stapt die persoon weer in de aandacht stroom.

nog een heel andere manier is om met je aandacht te gaan naar het geheel van "in zichzelf zijn". bijvoorbeeld als je met je aandacht bij je herinneringen bent, dan ben je "in jezelf". Bert Hellinger noemt dat "ins Heimkino gehen" (naar de thuisbioscoop gaan).
wanneer je met je - bewuste - aandacht gaat naar daar waar je - onbewuste - aandacht op dat moment is, in dit voorbeeld bij je herinneringen, dan gaat die onbewuste aandacht weg. Die onbewuste aandacht zoekt dan een andere weg, net als water in een rivier zoekt ook je onbewuste aandacht het pad van de minste weerstand. En door steeds opnieuw met je bewuste aandacht te zoeken naar waar je onbewuste aandacht is, kom je steeds meer in de aandachtstroom terecht.
Deze laatste manier brengt je op het pad van de Law of Attraction: ineens krijg je allerlei cadeautjes van het universum; je komt weer terug in de synchroniciteit.

Dit artikel wordt geplaatst in MB543 (MB=MensaBerichten)

Wie ben ik?

Vorig jaar nog dacht ik, als antwoord op de vraag “Wie ben ik?” : ik ben mijn aandacht.

Het leek me wel een grappig perspectief om dat zo een jaar vol te houden. Ik ben mijn aandacht. Ik ben, waar mijn aandacht is. Wat brengt zo’n perspectief?

Eerst maar eens mijn ouders. Ik ben – biologisch, genetisch, of voorzien van welk label dan ook – het product van mijn vader en van mijn moeder. Ergo sum … ik ben het product van de aandacht van mijn vader en de aandacht van mijn moeder. Hé dat is grappig. Ik denk dat ik het zelf ben, maar het is de aandacht van mijn vader. Of: ik denk dat ik het zelf ben, maar het is de aandacht van mijn moeder.

De tweede ontdekking was: mezelf zijn. Dat gaat als volgt: ik merk dat ik niet bij mezelf ben. Ik ben mijn aandacht; ik ben waar mijn aandacht is. Ach so. Dus mijn aandacht is elders ! Nu ga ik op zoek naar: waar is mijn aandacht; waar ben ik? Ik merk op waar mijn aandacht is (voortdurend de omgeving afscannen, ken je dat?). Nu doet zich iets merkwaardigs voor. Als ik bemerk waar mijn aandacht is, dan keert ie bij me terug. Hartstikke lollig !
Gecenterd zijn heeft dus iets te maken met terugkerende aandacht. Ik ben bij mezelf, ik ben bij mijn aandacht. Ha ha ! Die is fijn, die steken wij in onze zak.

Derde fase. Ik heb een eigen bedrijf. Het heet “Maak je geen Zorgen”. Dat kan geen toeval zijn. Ik creëer mijn business concept voor 2008: “Mezelf zijn”. Ik weet: als ik mijn best doe, dan lukt het niet. Maar wat dan? Wat moet ik doen om los te laten dat ik nog iets moet doen? Als ik mezelf ben, ben ik dan nu al klaar? Maar eh … En geleidelijk aan kom ik tot mezelf. Mezelf zijn betekent dat ik kan ontspannen. Het diepe gevoel van iets dat klaar is. Vanaf nu ben ik alleen nog maar mezelf. Het werk is dus voortdurend al klaar, elk moment van de dag. In de vormgeving is het, eenmaal het concept er is, gemakkelijk. Ik ben representant bij opstellingen, alleen jezelf zijn wordt gevraagd. Ik ben wilde gans bij een brainstorm tweedaagse in Antwerpen, degene die onnozele vragen stelt, en waardoor de klant haar blinde vlekken ontdekt. Ik verzin “Spreek-uur”: U spreekt, ik luister. En functioneel blijf ik erbij dat ik uw probleem niet begrijp, totdat u een inzicht krijgt. En mij niet meer nodig hebt.

Nu, een jaar later. Wat zal ik nu gaan doen? Een vriend schiet te hulp. Hij vraagt aan mij: “Hoezo is het jouw aandacht? Heb je voorkeur?”. Oeps! Daar lijkt een nieuw business concept, een nieuwe ik. Een ik die niet van mij is. Een ik die voortdurend in uitwisseling is met zijn omgeving. “Ik” laat me raken. Als “ik” er niet meer ben, wie ben ik dan?

Was ik in 2008 nog de bestuurder van mijn aandacht, nu in 2009 en mogelijk in 2010, schuif “ik” door naar de relatie. Aandacht stroomt door mij heen, maar is niet “van mij”. Ik ben het modem, niet de inhoud. Zo, nu eerst maar eens een jaartje niksdoen, en dan op vakantie.

Hartelijke groeten Ronald